كلبه عشق علي و زهرا

هر روز راس ساعت دو میآید. نیسان آبیش را کنار آپارتمان ما پارک میکند. درست زیر پنجره سالن. بعد میایستد به داد زدن: پرتقال آوردم، پرتقال!گاهی وقتها که مشتری ندارد میزند زیر آواز. از شجریان گرفته تا ابی و اندی..تازگی فهمیدم این انتخابها بستگی به حالوروزش دارد. شاید هم سنگین و سبکی جیب اش. وقتهایی که غمگین میخواند سوز صدایش از گوشم رد میشود و یک راست به قلبم میرسد. اینجور وقتها سردم میشود، بلند میشوم پنجره را میبندم. دو هفتهای میشود که پنجرههای خانه را به یمن آمدن بهار  نیمه باز میگذارم. بیخیال سرمایی که باد از نوک کوههای برف نشسته خلخال برمیدارد و پخش شهر میکند. برای من تحمل غمگینی یک مرد سخت است. من مردهای غمگین زیادی دیدهام که سنگینی روی دوششان را آواز کردهاند و لابهل...

ﺩﻟﻢ ﺗﻨﮓ ﺍﺳﺖ ﺩﺭﻳﻦ ﺷﺒﻬﺎ ﻳﻘﻴﻦ ﺩﺍﺭﻡ ﺗﻮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻲ ﺻﺪﺍﻱ ﺧﻠﻮﺕ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎﺳﻢ ﺗﻮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻲ ... ۵ روز تا پایان دلتنگی...